LEFT MY HEART 2.doc

ROZDZIAŁ II


4 lutego, 2004: środa

— Że co robiłeś?
— Spędziłem z nim trochę czasu — powiedział Harry, wyobrażając sobie minę Hermiony. — Nie było tak źle.
— Ale nie mogło też być dobrze.
— Właściwie... było zabawnie. — Zmarszczył nos, słysząc własne słowa. — Wiesz, inaczej.
— Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
— Nie — odparł. — Ale nic innego nie przychodzi mi do głowy. Nie zwierzy mi się ani nie wróci ze mną, dopóki mi nie zaufa. A nie zaufa mi, jeśli mnie nie pozna. W zasadzie jest całkiem miły, biorąc pod uwagę, jak bardzo nienawidził mnie w szkole.
Z drugiego końca linii usłyszał przeciągłe, pełne troski westchnienie.
— Jako twój formalny łącznik z ministerstwem muszę ci poradzić, abyś za nic nie ufał Malfoyowi.
Jego przyjaciółka była wyraźnie zadowolona, że może poinformować go, iż została oficjalnie przydzielona do jego zadania. Pracowała w Dziale Badań Nad Komunikacją, ale jakoś zdołała przekonać dyrektora Bassa, że będzie najlepszą kandydatką na to stanowisko. Teraz mogła być legalnie wścibska i wtrącać się we wszystko w ramach zawodowych obowiązków.
— Przeszukałam wszystkie dane CIA, zawierające sprawozdania współpracowników Malfoya w Nowojorskim Departamencie Magii. Dwa miesiące przed zniknięciem zaczął dostawać tajemnicze sowy. Od tego czasu stał się jeszcze bardzie skryty i aspołeczny.
— Malfoy aspołeczny? — prychnął Harry do słuchawki. W ciągu ostatnich kilku dni z pewnością nie odniósł takiego wrażenia.
— I wtedy zniknął, nie zostawiając ani jednego słowa wyjaśnienia, dokąd zmierza. Po pięciu latach pracy w tamtejszym departamencie! — Hermiona przerwała i Harry wyobraził sobie, jak w geście frustracji zawija wokół palca kosmyk włosów. — Po prostu martwię się, że... Miałeś ostatnio trudny okres i wiem, że czujesz się samotny...
— To nie tak! — jęknął Harry. — Naprawdę myślisz, że jestem aż tak desperacko spragniony przyjaźni, że szukam jej u Draco Malfoya? —Mimo tych słów, cichy głosik w jego głowie szepnął: „Przecież właśnie to robisz.”
Hermiona westchnęła po raz kolejny.
— Dobrze już, dobrze. Powiedz lepiej, co wy właściwie robicie razem? Ty i Malfoy?
— Przez kilka ostatnich wieczorów jedliśmy razem kolacje. Popołudniami siedziałem trochę w kawiarni, w której pracuje, i obserwowałem go.
— Pracuje w kawiarni? — Ton głosu Hermiony brzmiał zarówno na rozbawiony, jak i pełen niedowierzania.
— On żyje jak mugol. I na ile się orientuję, nie ma kontaktu z żadnymi czarodziejami. Wygląda na to, że się tu ukrywa.
— Ale przed czym? I dlaczego uciekł, nikogo o niczym nie informując?
— Nie wiem. — Harry ziewnął. — Nie powie mi niczego na temat swojego życia w Nowym Jorku. Spędziliśmy razem ostatnie wieczory, rozmawiając o wszystkim, począwszy od polityki, przez muzykę, a skończywszy na moim rozwodzie, ale nie byłem w stanie nakłonić go, aby powiedział cokolwiek o sobie.
— Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
— Nie — prychnął. — Oczywiście, że nie. Ale to nigdy wcześniej mnie nie powstrzymało.

***

Poprzedniego dnia, kiedy pojawił się w kawiarni i usiadł przy małym stoliku w kącie pomieszczenia, by poczytać pożyczoną od kierownika hotelu książkę, Malfoy już na niego czekał. Co godzinę przynosił mu nową, półlitrową szklankę kawy i ciastko, aż w końcu Harry zaczął się zastanawiać, czy Ślizgon nie próbuje go utuczyć.
— Zawsze uważałem, że jesteś za chudy — odpowiedział Malfoy, unosząc jedną brew.
— Ja?! — parsknął Harry, machając w jego stronę palcem. — A czy ty w ogóle pozwalasz sobie na jakiekolwiek jedzenie?
— Nic nie poradzę na to, że mam szybki metabolizm.
— Do tego ubierasz się tak, że wyglądasz na jeszcze chudszego*. A tak w ogóle, dlaczego ciągle nosisz nylonowe koszulki?
I wtedy Malfoy uśmiechnął się do niego, a wyraz jego twarzy niezmiernie Harry’ego zaskoczył. Nie był pewien, czy kiedykolwiek widział prawdziwy uśmiech na twarzy swojego byłego wroga.
— Pochlebia mi fakt, że tak bardzo zwracasz uwagę na mój wygląd — powiedział, mrugnął okiem i odszedł, zostawiając Harry’ego kompletnie zdezorientowanego tym, co się przed chwilą wydarzyło. Oczywiście, że zauważył, jak Malfoy wygląda, przecież ostatnio nie robił nic poza obserwowaniem go. To jednak wcale nie znaczyło, że mu się przyglądał się. A przynajmniej nie w ten sposób.

5 lutego, 2004: czwartek

Kiedy Harry się obudził, przez okno wpadały promienie słońca. Zegarek wskazywał, że jest już sporo po dziesiątej.
Otrząsnął się z wciąż nękającego go snu o wędrowaniu bez celu po Hogwarcie, jedynego, który za każdym razem wywoływał w nim niepokój, choć nie miał pojęcia, dlaczego.
Ziewnął, wciąż nie do końca dostosowany do zmiany czasu, i ponownie wsunął się pod kołdrę. Malfoy dopiero wybierał się do pracy, więc on sam niedługo wstanie i pójdzie do kawiarni, wypije ogromne ilości kawy i będzie obserwował Ślizgona przez następne kilka godzin.
W końcu jednak poddał się impulsowi i poszedł wziąć prysznic.
Przy wyjściu wymienił kilka grzecznościowych zdań z kierownikiem hotelu („Nie, dziękuję, właściwie mam już na dzisiaj plany.”), po czym ruszył w kierunku kawiarni U Jumpinsa. Z każdym dniem spacer wydawał się łatwiejszy i postanowił, że gdy wróci do domu, zacznie biegać. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że tak bardzo stracił kondycję.
Lokal wyglądał na zapełniony stałymi klientami, kilku z nich kiwnęło nawet Harry’emu głową na powitanie. Blondynka siedząca w rogu miała dzisiaj inny komputer niż zwykle, pojawił się też mężczyzna, szkicujący coś na dużym kawałku papieru, którego Harry nigdy wcześniej nie widział. Na tablicy ogłoszeń ktoś przypiął nowy napis: „Przyjaciele nie pozwalają swoim przyjaciołom chodzić do Starbucksa.”
Nigdzie nie dostrzegł Malfoya, więc usiadł na swoim stałym miejscu i wziął do ręki zostawioną przez kogoś gazetę. Do jego stolika podeszła młoda kobieta z bardzo ciemnymi włosami i ogromną ilością kolczyków.
— Witaj, Rosie — przywitał się, nie podnosząc wzroku.
— Wiesz, że on ma dzisiaj wolne? — powiedziała.
Harry zamrugał.
— Och, zapomniałem. — Oczywiście, nie miał o tym zielonego pojęcia. Wiercił się przez chwilę, próbując zdecydować, co ma teraz zrobić. — W takim proszę to, co zwykle, ale na wynos.

Piętnaście minut później stał już przed wejściem do budynku, w którym mieszkał Malfoy, i zastanawiał się, czy przypadkiem nie oszalał. Ślizgon z pewnością nie poinformował go, że ma wolne, bo nie miał zamiaru spędzić tego dnia w jego towarzystwie. Być może miał nadzieję, że Harry zrezygnuje i dla odmiany zajmie się sobą.
Zmarszczył brwi, gdy przypomniał sobie, że nie mieli razem żadnych planów na dzisiejszy wieczór. Zwykle po kilku godzinach przekomarzania umawiali się na kolację w kawiarni, ale wczoraj nie wymienili na ten temat ani słowa.
W końcu zdecydował, że zachowuje się śmieszne.
— Co? — usłyszał przez interkom po kilku minutach czekania i dwóch kolejnych naciśnięciach dzwonka domofonu.
— Eee... Dzień dobry. To ja, Harry... — urwał, zażenowany. Czy przy Malfoyu zawsze musiał wygadywać takie głupoty?
Jedyną odpowiedzią był dźwięk otwieranego zamka, więc wszedł do środka.
Mieszkanie Malfoya znajdowało się na trzecim piętrze odnowionego, wiktoriańskiego budynku. Harry zapukał w bogato zdobione, drewniane drzwi, które po chwili otworzyły się, ukazując bardzo zaniedbaną sylwetkę Ślizgona. Jego pełne rudych pasemek włosy były rozczochrane bardziej niż zwykle, a na sobie miał jedynie cienką parę bawełnianych spodni od piżamy. Mrużył w stronę Harry’ego senne oczy zza podłużnych okularów, którym oprawki przypominały kształtem żółwie skorupy.
— Czego, do cholery, chcesz?
Słysząc taki ton, Harry nie mógł powstrzymać się przed zrobieniem kroku w tył.
— W kawiarni powiedzieli mi, że masz wolny dzień. Pomyślałem, że może... — urwał, wpatrując się w Malfoya. — Jak długo nosisz okulary?
Ślizgon ziewnął i podrapał się leniwie po klatce piersiowej.
— Od piętnastego roku życia — powiedział i, otworzywszy drzwi, machnięciem ręki zaprosił gościa do środka. — Kawy?
Harry uniósł papierowy kubek.
— Nie, dzięki, już mam. Przepraszam, jeśli…
Umięśniony, ciemnoskóry mężczyzna, ubrany jedynie w bokserki, wyszedł właśnie z pokoju, który niewątpliwie był sypialnią. Zignorował ich obu i skierował się prosto do lodówki. Harry obserwował go spod zmrużonych powiek, czując dziwną mieszankę nieprzyjemnych emocji. Nieznajomy poczęstował się dietetyczną colą i zmierzał z powrotem do sypialni, po drodze zauważył jednak obecność Harry’ego.
— Dzień dobry — powiedział z uśmiechem. Objął ramieniem Malfoya, przyciągnął go do siebie i tracił nosem jego szyję. Jeśli Harry miał jeszcze jakieś wątpliwości co do orientacji seksualnej Ślizgona, właśnie zostały one rozwiane.
Sam Malfoy wyglądał na niezmiernie zażenowanego. Wykręcił się z objęć kochanka i wskazał na Pottera.
— To Harry, stary przyjaciel, a to jest… — przerwał na chwilę, patrząc na stojącego tuż obok mężczyznę — ...facet, którego pieprzyłem zeszłej nocy — dokończył, marszcząc brwi. Nieznajomy zaśmiał się i puścił Harry’emu oczko, po czym zniknął w sypialni.
Potter bardzo się starał nie pokazać po sobie, jak bardzo został zaskoczony.
— Przepraszam. Wyraźnie przyszedłem nie w porę.
Malfoy ziewnął po raz kolejny.
— Nie, ani trochę, on zaraz wychodzi. Zrobię kawy. — Wskazał na mały stolik w części kuchennej. — Usiądź.
Harry posłuchał, nie bardzo wiedząc, co jeszcze mógłby zrobić. Obserwował, jak Malfoy przygotowuje kawę i talerz płatków. Kręcił się na krześle trochę nerwowo, gdy Ślizgon usiadł naprzeciw niego i zaczął jeść.
— Czyli miałeś przyjemną noc, co? — zapytał w końcu i zaraz tego pożałował. Malfoy uśmiechnął się złośliwie i przytaknął, nie przerywając jedzenia. Harry przebiegł palcami przez włosy. Czuł się skrępowany i bez żadnego powodu poirytowany. — Gdzie...? — przerwał, nie bardzo wiedząc, o co właściwie chciał zapytać.
— Poderwałem go w barze — oznajmił Malfoy pomiędzy kęsami płatków.
— Wczoraj?
Ślizgon przytaknął wolno, jak gdyby rozmawiał z dzieckiem.
— Tak.
— Kiedy tam poszedłeś? Odwiozłem cię o dwudziestej trzeciej. — Harry zaczął się zastanawiać, dlaczego tak bardzo mu to przeszkadza. Malfoy mógł robić, na co tylko miał ochotę. I, mimo wszystko, nie okłamał go. Oczywiście, wydawało mu się, że Ślizgon polubił jego towarzystwo. A może tylko zabijał czas, spędzając z nim te wszystkie wieczory, i czekał tylko, aż będzie mógł iść do baru, poderwać nieznajomego mężczyznę i zabrać go do domu?
— Dzisiaj mam wolne — wyjaśnił Malfoy. — Zawsze wychodzę w wieczory środę i czwartek wieczorem. — Pochylił głowę i uśmiechnął się. — Poza tym, byłem napalony. A nie wyglądało na to, że ty masz ochotę mnie pieprzyć.
Harry zarumienił się, zarówno ze złości, jak i zakłopotania.
— Więc po prostu machnąłeś mi ręką na pożegnanie i pobiegłeś do najbliższego baru w poszukiwaniach kogoś, kto by to zrobił? — Nie mógł uwierzyć, że Malfoy łapał takie okazje w czasie, gdy przypuszczalnie się ukrywał. Podrywanie nieznajomych w barach? Co on sobie myślał?
Ślizgon wywrócił oczami.
— Tak. Następne pytanie?
Rozmowa została przerwana przez ponowne pojawienie się, tym razem w pełni ubranego, nieznajomego mężczyzny. Malfoy zignorował go i podniósł się z krzesła, aby nalać sobie kolejny kubek kawy.
Brunet stał, wyglądając na wyraźnie zażenowanego.
— Zapewne jeszcze się zobaczymy — powiedział, przebiegając spojrzeniem kuchnię.
— Tak, jasne — odpowiedział Malfoy, nie podnosząc wzroku.
Harry nie wiedział, czy powinien czuć ulgę, czy raczej zgorszenie z powodu tak swobodnego sposobu odprawiania jednonocnego kochanka. Nie potrafił sobie nawet wyobrazić, że można kogokolwiek tak traktować. Wzruszył ramionami, patrząc na mężczyznę, niepewny, jak powinien się zachować w takiej sytuacji.
Nieznajomy uśmiechnął się i nachylił w jego stronę.
— Niesamowicie obciąga i lubi trochę pokrzyczeć — szepnął mu do ucha.
Gdy mężczyzna wychodził, Harry z całych sił starał się nie zrobić głupiej miny.
— Tak, to stanowczo zbyt dużo informacji — wymruczał w kierunku zamkniętych drzwi.
— Co ci powiedział? — zapytał Malfoy, siadając z kubkiem w ręku.
— Że jesteś nieczułym kutasem — odwarknął, opadając na krzesło. Napił się kawy i ze złością stwierdził, że wystygła.
— Och, ale za to mój kutas jest bardzo wrażliwy — powiedział z uśmiechem. Harry parsknął w odpowiedzi. — A tak w ogóle, dlaczego cię to obchodzi?
— Nie obchodzi.
Malfoy kiwnął głową i uśmiechnął się. Przez chwilę bez słowa sączyli kawę.
— Masz jakieś plany na dzisiaj? — zapytał w końcu Ślizgon.
— Nie — odpowiedział Harry. — Myślę, że przesiedzę cały dzień w kawiarni, faszerując się kofeiną. Przez ciebie stałem się nałogowcem. — Rozejrzał się po niewielkim mieszkaniu. — Całkiem tu miło. Jak sobie na nie pozwalasz z tak marną pensja, jaką pewnie dostajesz za podawanie kawy?
— Zawsze umiałem dobrze zarządzać pieniędzmi, Potter — odpowiedział Malfoy, śmiejąc się. — Kawiarnia zapewnia mi dochód i pozwala zająć wolny czas. Tak naprawdę jestem raczej zamożny. — Odepchnął od siebie pusty talerz i przeciągnął się.
Harry przez chwilę obserwował jego bladą skórę i ostre kości.
— W Hogwarcie nigdy nie widziałem cię w okularach.
— Bo nigdy ich tam nie nosiłem — odpowiedział Ślizgon. — Nie musiałem, ponieważ w lecie przed szóstą klasą nauczyłem się zaklęcia korygującego wzrok.
— To skomplikowane zaklęcie — odparł Harry, wrażeniem pełen podziwu. Sam próbował kilka razy, ale nie był zadowolony z efektów. Poza tym, urok działał tylko przez osiemnaście godzin, a jemu nie przeszkadzało noszenie okularów.
Malfoy uniósł brew.
— Bardzo mi na tym zależało. Matka pomogła mi się go nauczyć — powiedział, wzruszając ramionami. — Oczywiście, zazwyczaj muszę z tym poczekać, aż wyjdzie mugol, którego akurat pieprzyłem. Właśnie dlatego masz okazję widzieć mnie w okularach.
— Malfoy… — jęknął Harry.
Ślizgon uśmiechnął się, najwidoczniej zadowolony z reakcji.
— Miałem zamiar doprowadzić się do porządku i iść na zakupy. Możesz się przyłączyć, jeśli chcesz.
— Nie mam nic innego do roboty — odpowiedział Harry, wzruszając ramionami.
Malfoy zmrużył oczy i przez chwilę studiował jego twarz.
— Więc, kto był dzisiaj rano w kawiarni?
Harry zamrugał, zaskoczony pytaniem.
— Rosie, Steve i… eee… — zacisnął usta — ...chorwacki koleś.
Ślizgon uniósł brew.
— Naprawdę, Potter, chyba nie uważałeś na szkoleniu, skoro tylko na tyle cię stać — powiedział.
Harry skrzywił się i odwrócił wzrok.
— Nie jestem już aurorem, wiesz? Pracuję teraz przy biurku.
Malfoy przez kilka sekund był cicho, po czym parsknął z rozbawieniem.
— Czyli ministerstwo nie wysłało na poszukiwania mojej osoby najlepszego pracownika, tylko zwykłego biurokratę? To by wyjaśniało, dlaczego prze ostatnie cztery dni nie robisz nic poza łażeniem za mną niczym chory z miłości uczniak.
— Trzy dni — sprostował Harry. Wyciągając z kieszeni kurtki różdżkę, szybkim zaklęciem podgrzał sobie kawę. — Tak, jak ci wcześniej powiedziałem, nie jestem gejem. I nie mam zielonego pojęcia, dlaczego przysłali tu akurat mnie. Może ktoś uznał, że potrzebuję wakacji.
Malfoy przytaknął i napił się ze swojego kubka.
— Jasne.
Harry posłał mu niewinny uśmiech.
— A co ty tutaj robisz? — zapytał.
— Żyję, idioto. Chcesz wyskoczyć gdzieś dziś wieczorem?
Potter westchnął na tę nagłą zmianę tematu.
— Pewnie, czemu nie?
— Zwykle w czwartki wychodzę z przyjaciółmi potańczyć — wyjaśnił Ślizgon. Wstał i zaczął grzebać w półce pod mikrofalówką. — Zaliczamy kilka klubów, pijemy zbyt dużo, podrywamy seksownych facetów. Pieprzymy się, jeśli to możliwe.
— Dokładnie moja definicja dobrej zabawy — mruknął oschle Harry.
Malfoy wyjął z szafki różdżkę, której najwyraźniej szukał, i rzucił na kuchnię kilka gospodarczych zaklęć. Naczynia pomknęły do zmywarki, a ścierka zaczęła przecierać blaty.
— Moja również — odpowiedział Malfoy ze złośliwym uśmiechem, siadając z powrotem przy stole.

***

O ósmej wieczorem Harry wrócił do mieszkania Malfoya i spędził pół godziny czekając, aż ten będzie gotowy do wyjścia. Dzisiaj przyszedł pieszo, uznając, że jest to dużo tańsze niż czekanie na Ślizgona w taksówce przez dwadzieścia minut, wieczorów każdego poprzedniego wieczoru. Poza tym, w mieszkaniu Malfoya było o wiele zabawniej.
Mimo, że wydawało się mniejsze niż mieszkanie Harry’ego, ale za to pełne szykownych i bogato zdobionych akcentów. Większość stanowiła przestrzeń otwarta, idealna do przyjmowania gości. Wyeksponowana cegła i odnowiona, drewniana podłoga nadawały pomieszczeniu modny teraz wygląd poddasza, ale z intymną atmosferą wyremontowanego, starego domu. Antyczny barek został wypełniony po brzegi, a kanapy były duże i miękkie. Na jednej ze ścian wisiał wyglądający na drogi plazmowy telewizor wraz z pełnym zestawem kina domowego. Tego południa piętnaście minut zajęło Malfoyowi nauczenie Harry’ego, jak obsługuje się dotykowy, zdalnie sterowny ekran. Telewizor emitował teraz audycję CNN z wyłączoną fonią, za to z głośników wydobywały się ryczące dźwięki dyskotekowego kanału satelitarnego. Na ścianach umieszczono też kilka obrazów, wszystkie abstrakcyjne i erotyczne. Kiedy Malfoy wyszedł z sypialni, Harry właśnie przechylał głowę i wpatrywał się intensywnie w jeden z nich. W końcu zdał sobie sprawę, że przedstawia maksymalnie powiększone ujęcie męskich genitaliów.
— Och, nie, Potter! Do kurwy nędzy! — Harry zaczął się wiercić, niepewny, co zrobił źle. Malfoya przemierzył pokój i zatrzymał się kilka stóp przed nim, gapiąc się i krzywiąc z niesmakiem. — Nie możesz wyjść tak ubrany.
Potter spojrzał na swój strój: sprane dżinsy i zielony, robiony na drutach sweter. Dzisiaj rzucił nawet na włosy zaklęcie, aby wyglądały na bardziej uporządkowane. Zawsze tak się ubierał, gdy wychodził na miasto ze swoimi znajomymi.
— Co jest nie tak?
Malfoy złapał go za rękę i pociągnął do sypialni.
— Ten sweter. Wybacz, ale przyjaciele nie pozwalają swoim przyjaciołom nosić ciuchów od Gapa.
Sypialnia Malfoya była, jednym słowem, biała. Na łóżku leżała puszysta, biała kołdra i stanowczo za dużo poduszek, a na ceglanych ścianach wisiały obrazy, namalowane na desce, o rozmaitej fakturze i w różnych odcieniach bieli. Meble również pomalowano na biało, nawet udrapowane w oknach zasłony miały ten sam kolor. Samo przebywanie w tym pomieszczeniu sprawiało, że stawał się śpiący. Malfoy natomiast z zapałem grzebał w szafie, mrucząc coś pod nosem.
— Och, zaczekaj — zaprotestował Harry, zdając sobie wreszcie sprawę, co się dzieje. — Malfoy, nie pozwolę ci mnie ubrać.
— A rozebrać pozwolisz? — usłyszał z głębi szafy.
Harry zaczął gderać coś pod nosem, ale wiedział już, że ulegnie. Chyba, że Ślizgon wybierze coś zbyt wyzywającego.
Na szczęście Malfoy posiadał sporo czarnych ubrań, a koszula ze sztucznego jedwabiu, z którą wyłonił się z szafy, okazała się prosta i skromna. Potter odetchnął z ulgą.
Ślizgon trzymał ją w wyciągniętych rękach, próbując sobie wyobrazić, jak będzie leżała na Harrym.
— No cóż… — mruknął, krzywiąc się z niepewności.
— Jest świetna — stwierdził Harry z naciskiem. Zdjął szybko sweter i rzucił go na podłogę. — Wezmę ją.
Malfoy machnął koszulą, zmuszając tym Harry’ego, aby podszedł bliżej.
— Dżinsy, niestety, muszą zostać. Nie sądzę, abyśmy mieli taki sam rozmiar. — Z kontemplacją przyjrzał się pachwinie Harry’ego. — Choć, muszę przyznać, sam pomysł, że próbujesz dobrać się do moich spodni, wydaje się być wyjątkowo interesujący.
Potter rzucił mu lekko zdegustowane spojrzenie, wyszarpał koszulę z ręki i założył ją tak szybko, jak potrafił. W odpowiedzi Malfoy jedynie przytaknął z aprobatą, co jeszcze bardziej zaniepokoiło Harry’ego.
— Masz lustro?
— W łazience — odpowiedział Ślizgon, wskazując drogę
Harry wszedł do małego pomieszczenia, w którym, jak dla niego, płonęło o wiele za dużo świec. Koszula przylegała do jego ciała trochę bardziej, niż by sobie tego życzył, ale wyglądała dobrze. Obrócił się bokiem i zauważył, że w odpowiednim świetle tkanina opinała mu skórę, podkreślając mięśnie.
— Cholera — wyszeptał.
— Dokładnie — odpowiedział Malfoy, stojąc w progu. — Ale twoje włosy są okropne.
— Jeśli mam być szczery, to naprawdę postarałem się już jakoś je ułożyć.
Malfoy potrząsnął głową
— I w tym tkwi problem. — Wybrał mały słoiczek ze sporej kolekcji kosmetyków do włosów, jakie stały na półce, po czym nałożył trochę żelu na dłonie. Roztarł go równomiernie i wyciągnął ręce w stronę Harry’ego.
— Hej, zaczekaj — krzyknął ostrzegawczo Potter, cofając się w stronę ściany.
— Wyluzuj — odpowiedział Malfoy. — To nie będzie bolało. Pomyśl o mnie jak o swoim prywatnym, gejowskim Wewnętrznym Oku. — Harry ustąpił i usiadł na toalecie. Draco zaczął przeczesywać jego włosy palcami, aż wreszcie zrobił krok do tyłu i kiwnął głową. — Teraz lepiej.
Potter wstał i popatrzył w lustro.
— Jest jeszcze gorzej niż wtedy, zanim zrobiłem z nimi cokolwiek — wymamrotał. Część kosmyków sterczała dziko na szczycie jego głowy, a reszta odstawała w nieładzie wszędzie wokół.
— Wygląda świetnie — powiedział Malfoy z uśmiechem. — Chłopaki schrupią cię dziś wieczorem.
— Super — odparł Harry, wywracając oczami.

***

Po zaledwie dwóch minutach w taksówce Malfoy wychylił się w stronę Harry’ego i szepnął mu do ucha:
— Sądzę, że to odpowiedni moment, aby powiedzieć ci, iż tutaj używam nazwiska Derek Malone. — Potter zmarszczył czoło. Jak się teraz nad tym zastanowił, rzeczywiście nie słyszał, aby ktoś w kawiarni zwracał się do Ślizgona po imieniu. — I oni myślą, że jesteś... — przerwał i przygryzł dolną wargę. — No cóż, powiedziałem im, że jesteś moim starym znajomym ze szkoły.
Harry zmrużył oczy.
— To poniekąd prawda.
— Dopowiedzieli sobie, że byłeś moim... a ja, prawdę mówiąc, nie wyprowadziłem ich z błędu — skończył ze słabym uśmiechem.
Potterowi opadła szczęka.
— Oni myślą, że jestem twoim byłym chłopakiem? — syknął.
— Tak, dlatego powinieneś udawać geja.
— Udawać geja? — prychnął Harry i rzucił spojrzenie w stronę kierowcy. — A niby jak mam to zrobić?
Malfoy wywrócił oczami.
— Kręciłeś się wokół mnie wystarczająco długo. Z pewnością dasz sobie radę.
Taksówka zatrzymała się nagle. Restauracja, w której umówili się ze znajomymi Malfoya znajdowała się na ulicy Castro, czyli całkiem niedaleko. Ślizgon jak zwykle szybko wysiadł z samochodu, zmuszając Harry’ego, aby zapłacił taksówkarzowi. Potter pomyślał, że musi znaleźć dziś wieczorem jakiś bankomat. Miał nadzieję, że bar będzie przyjmował karty kredytowe.
Hiszpańska restauracja, nosząca nazwę „Misja Andali”, była równie modna jak wszystkie inne miejsca, które do tej pory odwiedzili. Przyjaciele Malfoya czekali już na nich przy stoliku, z kieliszkami wina w rękach. Pomachali entuzjastycznie w ich stronę, gdy tylko zauważyli zbliżającego się Harry’ego i... Dereka. Potter zazgrzytał zębami.
Wymieniono powitalne uściski i Malfoy dokonał prezentacji:
— Harry, to Colby — powiedział, wskazując na młodo wyglądającego bruneta w błyszczącej koszulce — a to Jeremy. — Drugi mężczyzna przypominał trochę Rona, miał podłużną, wąską twarz i rudawo-brązowe włosy. Harry uśmiechnął się grzecznie i uścisnął każdemu z nich dłoń. — Gdzie jest Manny? — zapytał Malfoy, gdy już usiedli, i rozejrzał się po sali.
— Spóźni się. Jeszcze bardziej od ciebie, a to jest już nie lada wyczyn — zażartował Jeremy. Ślizgon wywrócił oczami i mrugnął do Harry’ego. — Więc, Harry, to ty tak bardzo zajmowałeś Dereka przez cały tydzień? — kontynuował Jeremy, jednocześnie kiwając na kelnera. — Praktycznie się z nami nie widywał. Musieliśmy grozić mu torturami, by móc się z tobą spotkać.
Colby uśmiechnął się do Pottera z drugiego końca stolika.
— Kogoś, kto potrafi zająć jego uwagę dłużej niż kilka godzin, z pewnością warto poznać. Skąd jesteś?
— Właściwie to z Londynu — odparł Harry. — Nigdy wcześniej nie byłem w San Francisco.
— Och, posłuchajcie tego akcentu! — powiedział Jeremy tkliwym głosem, a Potter poczuł, że się rumieni. — Jaki słodki!
— A ja to co? — nadąsał się Malfoy.
— Ty zbyt długo przebywasz w Stanach — odpowiedział Jeremy. — Jedyne, co ci pozostało, to dziwaczny akcent w stylu Madonny.
Malfoy rzucił mu wyraźnie obrażone spojrzenie.
— Jestem pewien, że Derek pokazał ci okolicę — odezwał się do Harry’ego Colby. — Wybrzeże, kolej linową, Chinatown i wszystko pozostałe?
— Hmm... — Harry popatrzył na Malfoya z rezerwą. — Nie, właściwie to nie. Wychodziliśmy jedynie na posiłki.
— Och! — wykrzyknęli jednocześnie obaj mężczyźni. Harry poczuł, że się czerwieni. Malfoy szturchnął go pod stołem kolanem.
— Nie o to mi chodziło — wydusił z siebie.
— Oczywiście, że nie — odpowiedział Colby, mrugając do Malfoya.
— Będziemy musieli to naprawić, prawda? — powiedział Ślizgon. Oczy Harry’ego rozwarły się ze zdziwienia. On z pewnością nie miał na myśli... tego? Malfoy uśmiechnął się. — Jutro zwiedzimy wszystkie ciekawe miejsca.
Przy stoliku pojawił się kelner i Malfoy zamówił wiele różnych rzeczy, w tym butelkę drogiego Bordeaux rocznik dziewięćdziesiąty szósty. Jeremy i Colby wydawali się z zadowoleniem pozwalać mu na podejmowanie decyzji i Harry zastanowił się, czy było to między nimi czymś normalnym.
— Czyli byliście szkolnymi kolegami? — zapytał Colby, a Potter w przytaknął w odpowiedzi. — Opowiedz nam, jaki był Derek jako mały uczeń.
— Czy był taką samą dziwką, jaką jest teraz? — wtrącił Jeremy.
Malfoy obojętnie pokazał mu środkowy palec.
Harry popatrzył na niego, mając nadzieję, że otrzyma jakąś wskazówkę, ale Ślizgon jedynie posłał mu złośliwy uśmieszek. „Wielkie dzięki”, pomyślał.
— Z pewnością był o wiele większym kutasem, niż jest teraz — powiedział w końcu. — A dokładniej, kimś w rodzaju zarozumiałego snoba.
Colby i Jeremy parsknęli śmiechem.
— Wszystko to same kłamstwa — powiedział Malfoy z dramatycznym westchnieniem.
— Na mój gust, mieliśmy razem zbyt dużo lekcji — kontynuował Harry. Zaczynało mu się podobać, z jaką niewygodą reaguje Malfoy. — Ale, dzięki Bogu, nie mieszkaliśmy w jednym dormitorium.
— Dormitorium? — powtórzył Jeremy, uśmiechając się. Trącił ramieniem Ślizgona. — Nigdy nie mówiłeś, że byłeś w szkole z internatem! Och, musisz znać apetyczne historie: potajemne, nocne schadzki, wykradanie się do innych pokoi...
— Obciąganko pod prysznicem — dodał ze śmiechem Colby. Wszyscy spoglądali niecierpliwie na Harry’ego.
— Eee... — zaczął.
Tym razem jednak Malfoy przyszedł mu z pomocą.
— Harry spędził szkolne lata w fałszywym przekonaniu, że jest normalny, więc szczerze mówiąc, nic nie może wiedzieć. — Potter starał się nie pokazać po sobie, jak mu ulżyło, podczas gdy Jeremy i Colby wydali z siebie jęk zawodu. — I przykro mi, że muszę was rozczarować, ale sam także nie posiadam zbyt wielu emocjonujących wspomnień. Było tam tylko dwóch gejów w moim wieku. — Widząc niedowierzające spojrzenia przyjaciół, dodał: — To była mała szkoła.
— Kto? — zapytał Potter.
— Nie licząc ciebie? — odciął się Malfoy, za co otrzymał krzywy uśmieszek. Kelner przyniósł jeszcze dwa kieliszki i otworzył wino. Harry patrzył, jak Ślizgon odprawia rytuał kosztowania trunku, a w myślach śledził listę chłopców z ich rocznika. Nie miał pojęcia, którzy z nich mogli być homoseksualistami. Kiedy Malfoy skończył, a kelner odszedł, blondyn spojrzał na niego z uśmiechem. — Umierasz z ciekawości, co?
— Wcale nie — skłamał.
Draco napił się wina.
— Neville i Colin.
— Neville?! — powtórzył Harry, gapiąc się na niego z otwartymi ustami. — Żartujesz! — Teraz, kiedy już wiedział, Colin wydawał się dość oczywisty.
— Jestem zaskoczony, że o tym nie wiedziałeś. W końcu byłeś jego przyjacielem.
Harry wziął do ręki swój kieliszek.
— Chyba się z nim nie...
— Pieprzyłeś? Owszem, kilka razy. — Harry miał na myśli raczej umawianie się, ale próbował nie reagować na otwartość Malfoya. — Właściwie głównie z tego powodu ojciec zabrał mnie ze szkoły — dodał Ślizgon, a potem przerwał na chwilę, jak gdyby przywołując wspomnienia. — Dowiedział się o Neville’u i naukę musiałem dokończyć z prywatnymi nauczycielami.
— Serio? — zapytał Jeremy. — Twój stary naprawdę to zrobił?
— Och, złotko, mój by mnie za to udusił — zażartował Colby. — Właściwie teraz też by to zrobił, gdyby tylko wiedział.
— Mój ojciec był i prawdopodobnie nadal jest aroganckim, obłudnym i ograniczonym palantem — powiedział Malfoy obojętnym tonem, jakby właśnie oznajmiał, że wino jest pyszne czy koszula Harry’ego pognieciona. Potter patrzył na niego, uświadamiając sobie, że cała ta historia stanowiła pierwszą wzmiankę o prywatnym życiu, jaką Draco się z nim podzielił. Zakładając, oczywiście, że była prawdziwa.
Dokładnie pamiętał jak jesienią na ich siódmym roku Lucjusz Malfoy przybył do Hogwartu, a potem odjechał, ciągnąc za sobą wściekłego syna. Każdy zakładał, że Ślizgon miał zostać śmierciożercą trochę wcześniej, niż planowano. Gryfoni urządzili nawet tej nocy imprezę w pokoju wspólnym, aby uczcić jego szczęśliwe odejście. Teraz dopiero Harry skojarzył, że Neville w niej nie uczestniczył, a przez resztę semestru był bardzo zamknięty w sobie i przygnębiony. Nigdy nie przyszło mu do głowy, że może to mieć związek ze zniknięciem Malfoya.
— Ty i Neville? — zastanowił się. — Nie miałem pojęcia.
— Nie jesteście już przyjaciółmi? — zapytał Draco. ...